De graute Brand
De graute Brand von Josef Pröbsting Marijo, wat wast in´n Duorp´n graut Bewehr, Dat ganse Volk laip hen un her. Mannslüe, Fraulüe sint düorneene rannt, Denn bi Baron von Nagel dao was Brand. Nu was´t de alle Wagenschüer, De stonn vandage heel in Füer. Un de Brandwehr met jähre Sprützen, De wäörn män so an flitzen. Un jedereen konn´t auk no saih´n, Dat de, Baron dai sik so frai´n. Naober Heitkamp konn dat nich verstaohn, Wudann konn dat met rechten Dingen gaohn. „Herr Baron, draff ik ihnen nal was fragen? We mott dann düssen Schaden tragen?“ „Ach die Versicherung, mein lieber Verdinand, Die zahlt bei mir doch jeden Brand. Du machst einen Vertrag mit dem Agent, Und wenn es dann einmal bei dir brennt, Dann schon hinterher alsbald Wird von der Versicherung bezahlt.“ „Mache es wie ich,“ sagg de Schalaier, „Eine Versicherung gegen Hagel und Feuer.“ „jau“, sagg Fennand, „dat löcht mi in, Un dat is auk all nao mienen Sinn. Herr Baron, üm de Waohrheit to säggen, So´n kleines Füerken könn ik wull leggen. Bloß, Herr Baron von Nagel, Wu mak ik dat met den Hagel?“ Aus der Festschrift der FF Roxel Zum 100jährigen bestehen 2006